Od zakończenia II wojny światowej przybrał na sile ruch praw człowieka, zasczynając od Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (UDHR), przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1948 roku jako odpowiedź ludzkości na okrucieństwa doświadczone podczas II wojny światowej. Na jej podstawie powstały Europejska Konwencja Praw Człowieka (ECHR) z 1950 roku oraz Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej (CFR) z 2000 roku. Choć żaden z powyższych dokumentów nie stanowi bezpośrednio wiążącego prawa, państwa, które je poparły, uznały je za wspólnie przyjęte wytyczne, które staną się podstawą prawną w ich procesie legislacyjnym.
Każdy z powyższych dokumentów definiuje prawo do życia jako podstawowe prawo jednostki:
„Każdy człowiek ma prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa swej osoby.” (Powszechna Deklaracja Praw Człowieka, art. 3)
„Prawo każdego człowieka do życia jest chronione przez ustawę.” (Europejska Konwencja Praw Człowieka, art. 2)
„Godność człowieka jest nienaruszalna. Musi być szanowana i chroniona. Każdy ma prawo do życia. (…) Każdy ma prawo do poszanowania jego integralności fizycznej i psychicznej.” (Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej , art. 1–3)
Żaden z podanych dokumentów nie podaje się powodu, dla którego nienarodzonej istocie ludzkiej odmawia się tego podstawowego prawa człowieka — bez prawa do życia, żadne inne prawo nie istnieje. Walka o prawa człowieka przy jednoczesnym pozbawianiu bardzo licznej grupy ludzi (szacunkowo 73 milionów rocznie) ich najbardziej fundamentalnego prawa, czyli prawa do życia, jest sama w sobie absurdem. Aborcję można zaklasyfikować jako naruszenie praw człowieka i powinna być potępiona przez wszystkich, które o te prawa walczą.