Aborcja chemiczna (pigułkowa)
Aborcja chemiczna przeprowadzana jest we wczesnych etapach ciąży (zwykle do 7. tygodnia od poczęcia, choć ramy czasowe różnią się w zależności od kraju. Niektórzy lekarze stosują ją poza wskazaniami w późniejszym okresie ciąży). Matce podaje się zazwyczaj dwa preparaty — mifepriston i misoprostol. Pierwszy z nich, mifepriston, przyjmuje ona, by rozpocząć proces aborcji.
Mifepriston zatrzymuje w organizmie matki produkcję hormonu progesteronu i powoduje że organizm „uznaje”, iż ona nie jest już w ciąży. W rezultacie organizm przestaje dostarczać zarodkowi tlen i składniki odżywcze. Zarodek obumiera w macicy. Kobieta musi odczekać od 48 do 72 godzin, w zależności od kraju, w którym mieszka, następnie może przyjąć drugą tabletkę — misoprostol. Ta substacja powoduje bardzo silne krwawienie, podczas którego obumarły zarodek zostaje wydalony z macicy wraz z łożyskiem i resztą tkanki ciążowej.
Czasami kobietom podaje się bezpośrednio drugą tabletkę — misoprostol, co oznacza, że proces aborcji rozpoczyna się od razu krwawieniem, które powoduje wydalenie zarodka z macicy, podczas którego dochodzi do jego obumarcia.
Aborcja chirurgiczna
Ta metoda przeprowadzana jest zwykle do około 18. tygodnia od poczęcia (ramy czasowe różnią się w zależności od kraju). Kobieta jest poddawana znieczuleniu miejscowemu lub ogólnemu. Następnie lekarz rozszerza pochwę i szyjkę macicy, aby wprowadzić do macicy rurkę ssącą. Przy użyciu aparatu ssącego usuwa zawartość macicy. Ponieważ kości płodu są już ukształtowane, ale nadal słabe i kruche, może dojść do ich rozpadu podczas tego procesu. Następnie wykonuje się łyżeczkowanie, czyli oczyszczenie jamy macicy z pozostałych tkanek.
Późna aborcja
Jeśli proces aborcji jest przeprowadzany w drugiej połowie drugiego trymestru lub w trzecim trymestrze, określa się go jako „późną aborcję”. Kobiecie podaje się lek wywołujący poród (misoprostol — taki sam jak w przypadku aborcji farmakologicznej, lecz w wyższej dawce). Ponieważ płód jest jeszcze niedostatecznie rozwinięty, zakłada się, że nie przeżyje sztucznie wywołanego przedwczesnego porodu.
W celu zapobieżenia żywego urodzenia dziecka podczas późnej aborcji, najpierw wstrzykuje się do jego serca chlorek potasu, aby doprowadzić do jego śmierci w łonie matki. Następnie podaje się matce lek wywołujący skurcze, by mogła urodzić martwe dziecko.